به گزارش شهر بورس، کارکنان بانک ملی معتقدند حقوقشان با حجم کارشان همخوانی ندارد و بیشترین حجم کاری و متنوعترین عملیات بانکی کشور را بر عهده دارند، در همین راستا کارزاری با هدف اصلاح و بهبود نظام جبران خدمات کارکنان بانک ملی ایران و افزایش حقوق و دستمزد عادلانه، به راه افتاده است.
امضاکنندگان این کارزار معتقدند قلب تپنده هر سازمان نیروی انسانی آن است و بدون تأمین حداقلهای معیشتی، نمیتوان انتظار کیفیت و تعالی در عملکرد سازمان داشت.
متن کامل این کارزار به شرح زیر است:
هیئت مدیره محترم بانک ملی ایران
رئیس و اعضای محترم شورای عالی بانکها
سلام و احترام؛
ما کارمندان بانک ملی ایران، علیرغم دارا بودن بیشترین حجم کاری و متنوعترین عملیات بانکی در میان بانکهای کشور و بهعنوان بازوی اجرایی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، بهطور باورنکردنی پایینترین سطح حقوق و دستمزد را دریافت میکنیم. این مسئله در کنار حجم، فشار و استرس کاری بسیار بالا باعث شده است که ما کارمندان بانک ملی ایران در گذران زندگی روزانه دچار مشکل شویم. این موضوع منجر به کاهش انگیزه طیف وسیعی از کارمندان بانک ملی و همچنین از دست دادن تمرکز و انرژی کاری، ناشی از درگیری ذهنی مربوط به رفع نیازهای ضروری و اولیه در سطح جامعه و خانواده شده است.
ما کارمندان بانک ملی ایران، همصدا و همدلانه، به دلیل نارضایتی از سطح حقوق و دستمزد دریافتی غیرقابل باور و دچار شدن به مشکلات عدیده فکری، روحی، روانی و جسمی و عدم وجود تناسب بین حجم کار و حقوق دریافتی و نیز عدم مشاهده حرکت مثبت و امیدبخش از سوی مقامات و مدیران مربوطه، علیرغم صحبتهای فراوان، نارضایتی خود را به امید ایجاد بهبود در این زمینه از طریق این کارزار به گوش نهادها، سازمانها و افراد ذیربط میرسانیم.
خواسته ما کارمندان بانک ملی ایران، اصلاح و بهبود ساختار نظام جبران خدمات و افزایش سطح حقوق و دستمزد متعارف با سایر بانکهای فعال در کشور بهصورت عادلانه است. قلب تپنده هر سازمانی، نیروی انسانی آن سازمان است. با نیروی انسانی غرق در مشکلات معیشتی و درگیریهای ذهنی جهت رفع نیازهای اولیه، نمیتوان سازمانی متعالی داشت.
با سپاس
کارمندان بانک ملی ایران
این کارزار از ۳۰ مرداد ۱۴۰۴ آغاز شده و تا ۳ مهرماه ۱۴۰۴ ادامه دارد.تاکنون بیش از ۱۱هزار نفر این کارزار را امضا کردهاند.
علاقمندان برای شرکت در این کارزار میتوانند از طریق این لینک آن را امضا کنند.
